เมือ่คืนออกไปเที่ยวกะเจ้เหมี่ยว อารมที่ไปนี่ไม่ได้ตั้งใจเรย เพระาเพิ่งกลับมาจากมหลัย แต่เจ้เค้าอยากให้ไปด้วยมากๆๆ มันบอกว่าไปเปิดหูเปิดตา อยากบอกว่าส่วนตัวนะ เด๋วนี่โมสม่ายค่อยชอบเรย การเที่ยวกลางคืนเนี่ย แปลกมั้ยละ ได้ข่าวว่าตอนที่อสยุม่ายถึงนี่อยากจัง อยากลอง อยากรู้ว่าเหล้าเป้นยังไง แล้วเป็นไงละ พอมาเถิงตอนนี้อายุถุงแล้วกลับไม่ชอบ อาจเป็นเพราะมันไม่ใช่ตัวเราจิงๆๆละมั้ง มาตอนนี้การกินเหล้าไม่สามารถทำให้โมสสนุกหรือลืมปัญหาได้ โมสสามารถเต้นได้โดยไม่ต้องใช้เหล้า โมสสนุกได้โดยไม่ต้องเมา นั่นแลหะ แล้วฉันไปทำไม นั่นแหละ ม่ายมีไรมาก สรุปก้อคือไป หลัลงจากดูละครสูตรเสน่หาจบ วันนี้กลับมาบ้ารเพระาคิดเถิงแม่ อยากกลับมาก่อนที่จะไปเที่ยวกะเพื่อนที่ประจวบวันจันทร์หน้า ก้กลับมาบ้านโดยโดดเรียนตอนบ่ายและทั้งวันของวันศุกร์

โอเคเมื่อตัดสินใจว่าไป ก็เรยอาบน้า แต่งงตัว อารมแบบชุดไม่มี จับไรได้ก็ใส่ อยากบอกว่าหายากมาก ใส่ไรก็ไม่สวยเพะราน้ำหนักปาไป 57 โอโห หนักกว่าผู้ชายอีก อ่านะ แขนกุดม่ายต้องพูดเถิง ใส่กางเกงก็อึดอัด เฮ่อ ข้อแม้เยอะจัง ว่าแล้วก็แต่งตัวเสด เขียนตาเอาละกัน ขี้เกียจทาอายชาโดว บางทีรู้สึกดีนะที่ผมดำ เพราะแค่เขียนตาก็ดูเสร็จได้แล้ว เจ้เหมี่ยวเร่งใหญ่มันบอกว่าวันนี้จะพาไปร้านนั่งเล่นที่ทองหล่อ โมสบอกมันว่าเอ่อ วันนี้ถ้าโมสไปแบบชุดนอนเจ้เหมี่ยวจะกล้าพาไปมั้ย มันก็บอกแล้วแต่ เอ้อดีเว้ย พี่ฉัน โฮเคก้อขับรถไปกัน

โมสกะพี่โอ้ด โมสว่าโฒสสูงแล้วนะเพระาส้นสูงสามนิ้วแต่ก็ยังเห้นพี่โอ้ดย่อขาอีก แสดงว่าพี่ก็สูงนะเนี่ย

ก็ไม่มีไรไปถึงก็คือคนเยอะมากกกก แล้วก็คนหน้าตาดีเยอะมากกก แต่เพลงนี่ไม่ใช่แนวโฒสเท่าไรแต่ก็เต้นได้ ตอนแรกม่ายอยากกินเหล้าเรยแต่ว่าอานะ หิวน้ำอะ ก็เรยกิน กินไปก็ไม่รู้สึกไรหรอก เพราะเต้นเยอะ ลืมบอกว่าไปเจอพวกพี่หมี พี่ต้น ผู้หญิงของพวกเค้า แล้วใครอีกไม่รุ ไม่รุ้จัก   อยู่ซักพักก็ไปร้านโสด สโม เดินไป โดยมีพี่โอ้ดมารับ ไปซักพักก้อมาร้านเดินจนร้านปิด สรุปวันนี้ได้ไรบ้างเรามาดูกัน

 อย่างแรก ได้ความว่ากระเป๋าตังหาย มีคนขโมย อันนี้ไม่คุ้ม เจ้เหมี่ยวไม่ยอมอย่างแรงพร้อมกะเพื่อนๆๆจะเอาคืนให้ได้ แต่แบบว่าอย่าเรยนะ จะไผเอาจากใคร ร้านก็ปิดแล้ว โมสเซ็ง โมสผิดเองละ ที่มาในที่แบบนี้ เค้าคงลงโทดที่โมสดื่มเหล้ามากกว่า เค้านี่ใครนะเหรอ โมสคิดว่าเป็นสิ่งที่โมสรู้สึกได้อย่างบอกม่ายถูก ก็ไม่มีไรมาก มีเงินพันนึงที่เสียดาย และมีแฟลตไดร์ฟที่เสียดายมากก ไม่เป้นไรๆๆ ดีกว่าหายทั้งกระเป๋า พอแกย้ายกันกลับ ตอนนั้นก็ตีสามครึ่ง เจ้เหมี่ยวมเมามาก มันขอนอนหอแถวนั้น แต่โสม่ายยอม ขอกลับบ้าน แล้วคราวนี้โมสพูดจิงนะ เพระาโฒสขอทำตามความรุ็สึกตัวเองที่เชอื่ว่าถูกต้อง สรุปเราก็กลับมาบ้านตีสี่ อืมม ก็เป้นบทเรียนแบบเซ็ง

โมสรูว่าเจ้เหมี่ยวโตแลวต้องปลดปล่อยความเครียดที่ตัวเองสอบตก แต่เราไม่รุจะพูดยังไงให้เจ้เหมี่ยวเข้าใจหรอกนะ ว่าการทำแบบนี้มันไม่ได้ช่วยอะไร เหล้าไม่ได้ทำให้เจ้เหมี่ยสอบผ่าน แต่กลับทำให้ชีวิดไปตกอยู่กับอะรก็ไม่รูที่จะมาทำร้ายสมอง พูดมากก็ม่ายได้ สอนมากก็ไม่ได้ มันเมหือนพี่คนโตที่้น้ำเต็มแก้ว เหนมันร้องให้ทีก็สงสารไม่อยากว่า แต่ถ้าเป็นแบบนี้มันจะจบมั้ยละ สอบมาหกรอบม่ายผ่าน โมสม่ายรุว่าจะเห็นปาฏิหารย์รอบเจ็ดหรือไม่ เจ้เหมี่ยวคงจินตานการความขยันไม่เป็น และโมสก้อเหนื่อยที่จะบอกแล้ว โมสรักเจ้เหมี่ยวนะ และก็รักป๊ากะแม่ด้วย การที่เจ้เหมี่ยวเรียนม่ายจบ มันเป็นผลเสียกะตัวเองมากสุด เพะาเจ้เหมี่ยวจะม่ายเห็นค่าในตัวเองที่ทำไรอะไรได้ไม่สำเร็จอย่างที่พูด และนั่นเจ้เหมี่วก็เห็นนิ ทีตัวเองต้องพึ่งอบายมุขอยุทุกวันนี้ ...

อย่างสอง  มาต่อเรื่องโมสดีกว่า สรุปว่า ก้อนอนแล้วก็ฝัน วันนี้ฝันแปลกมาก ฝันเกี่ยวกับเพื่อนอเมกันที่เคยไปเรียนแลกเปลี่ยนมาหาเราเยอะมาก แล้วอารมแบบฝันเป้นภาษาอังกฤษด้วย อันนี้ยิ่งแปลกใหญ่ เพะาเกิดขึ้นน้อยมากสำหรับโมส ขนาดอยู่ที่นุ่นโมสยังฝันเป็นไทยตลอด แต่นี่ภาษาอังกริดแทบไม่ได้ใช้ แต่ทำไมละ เนี่ย..... รู้สึกดีนะ ดีใจ ทัง้ที่ฝันเป็นอังกิด และก้อได้เจอเืพ่อนอารมแบบในฝันดีใจมากๆๆ กระโดกอด Makeesha ด้วย เป้นคนที่โฒสลืมชื่อไปแล้วแบบจำได้แต่หน้า แต่ในฝันอะเค้าบอกโมสว่าเค้าชื่อ Makeesha แล้วโมสก็แบบเฮ้ย จิงด้วยย นึกออกแล้ว วิเศษจิงๆ คิดไปคิดมาก็ไม่เป็นไรนะ แม้เงินจะหาย แต่ก็ได้อะไรกลับมาดีๆๆในฝัน อาจเป็นเระาเรากินเหล้ามั้ง มันเรยมึน

เด๋วนี้ชอบถ่ายรูปในมือถือ แต่ก็ไม่ได้เอามาลงคอม ไว้ว่างจะเอามาเก็บ ตอนนี้มานั่งเล่าเรือ่งที่อยากจำดีกว่า

อาทิตย์ที่แล้ว กลับหอตามปกติมีน้าพไปส่ง ทุกวันจันโมสไปหอเนี่ย ก็จะไปนอนก่อนเรยอันดับแรก แล้วค่อยตื่นมาทุ่มนึง นี่ละสาเหดที่มำให้วันนั้นนอนม่ายหลับ แล้ลววันอัวคารก็ไม่ได้ไปเรียน ฮ่าๆ โอเคเข้าเรอื่ง นั่นแหละ โมสตื่นอนมาก็กะว่าลงไปหาอะไรกิน เมอื่สายตาเลหือบไปเห็นหน้าปรตูก็เรยรูว่ารองเท้าเพิ่งโดนขโมย เป็นรองเท้าที่โมสรักมาก เพระาเก็บเงินซื้อเอง แล้วแบบมันใส่ดีอะ เป้นรองเท้า adidas สีขาวผ้าใบ ที่แบบอารมว่าถึงแม่หายก็ต้องซื้อใหม่อยู่ดีเพระามันเป้นรองเท้าที่ต้องมีอะ นั่นแหละพอหายเราก็แบบทำไรไม่ถูก โกรดมาก ก็เรยอันดับแรกลงไปดูกล้องวงจรปิดก่อนเรย อ้อ นี่คือสาเหดที่โฒสกล้าวางรองเท้าไว้หน้าหห้อง มันเป็นเพราะว่าห้องโฒสมันอยุหน้ากล้องพอดี พอลงไปดูปรากดว่ากล้องชั้นโมสมันเพิ่งเสีย เฮ้ย อะไรกันวะ งานนี้โมสม่ายยอมจิงๆๆนะ แต่จะไปโทดใครได้ละ เราก้เรยขึ้นไปบนห้องเดินหาทั้งชั้น ว่าหน้าห้องใครมีมั้ยก็ม่ายมี นะช่วยคิดทีว่าใครเค้าจะขโมยแล้วจะมาวางที่เดิมนั่นแหละ สรุปหาไม่เจอมานั่งคิดจะทำไงดี คิดไปคิดมาแบบไม่ใช้อารมมากที่สุด เพระาโมสเป็นคนเจ้าอารมไงเรยต้องแบบรอนิ่งๆๆคิดไปคิดม่าเรยได้ความคิด เอาความบ้าในตัวผสมกับสติ ได้ความว่า โมสเรยเขียนประกาศติด นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่โฒสพอจะทำได้ ถ้าม่ายเจอก็ถือว่าทำดีที่สุด ว่าแล้วโมสก็ไปหาทรายที่ห้องเพื่อยืมกระดาษกาว แล้วก็ช่วยกันเขียนประกาศที่มีเนื้อหาว่า "กรุณาเอารองเท้ามาคืนห้อง ที เพะามันสำคัญกับเรามาก คนที่ซื้อให้เราเค้าป็นเพื่อนสนิทที่ตายไปแล้ว...." ฮ่าๆ แล้วก้อเอาไปติดทุกชั้น น่าอายมาก สรุปคืนนั้นนอนม่ายหลับเรยเป็นห่วงรองเท้าไง ตื่นเช้ามาก็ยังม่ายเห็น ลงมาข้างล่างแม่บ้านก็ทักว่าหายหรอ อารมคงแบบรูกันทั้งตึกละ ก็ไปรียนปกติแบบเซ็ง กลับมาห้องอีกที สรุกว่าเค้าเอามาคืน เย่ๆๆๆ ขอบคุนคร่าาา

แต่มาอยากพูดเรอื่ง work amd travel ที่วาง โปรแกรมเอาไว้ว่าจะไป สรุปโมสไปสอบมาแล้วนะ แต่โมสม่ายได้ทุนเต็ม ทุนที่โฒสได้คือสองหมื่นมาก ก็คือจะประหยัดไปสองหมื่น เป็นทุนที่สาม ก็ถือว่าคุ้มนะถ้าไปแลลโครงการอื่นที่ม่ายมีทุนเรย แต่แบบมันขัดกับอารมโฒสมากไง โมสไม่ประทับใจการทำงานของที่นี่มากๆๆ ตอนที่เค้าคุดเลือกคนได้ทุนอะ นี่โฒสยังงงอยู่เรยนะว่าโฒสได้อันดับสามได้ไง ทั้งๆๆที่เจ้าของคนสัมภาษณ์เค้าม่ายอยู้ฟังด้วยซ้ำ วันนั้นโกรดมาก อารมแบบโครงการนี้เสียความรุสึกไปเรย ความมีอยุว่า โฒสผ่านรอบแรก เค้าเอาสามสิบคนสุดท้ายโดยข้อขเียน ซึ่งโฒสมั่นใจว่าทำได้ดี ทั้งแบบเรียงความที่ตอบแบบติงต๊องสุดๆ และถามตอบที่แบบมั่นใจว่าเอาความรุโมสก็ผ่าน เอาความฮาโฒสก็เขียนเต็มที่ ก้เป็นตามคาด ก็ผ่านไป ตอนนั้นเห่อมาก ดีใจมากก ไม่เป้นอันอ่านหลังสือ มันตื่นเต้นไง ก็เรยไปสัมภาษณ์รอบสอง ก็ไปถึงที่รามเรย เค้าจะสัมภาษณ์ทีละคนใครมาก่อนก้อเสร็จก่อน ประเด็นคือวันนั้นโมสติดเรียนเรยไปช่วงบ่าบๆ พอไปถึงก็นั่งรอ แล้วก็นั่งคุยกะพวกพี่ๆๆ มีพี่ๆน่ารัก เป็นกันเอง แต่โมสรุสึกได้ถึงความม่ายเป็นมืออาชีพขอบงที่รนี่ด้วยหลายอย่าง ม่ายอยากบอกเพะาม่ายเกี่ยวกะเรา เอาที่มันเกี่ยวดีกว่า สรุปคือถึงตาโมส โมสก้อขึ้นไปสัมภาษกะคนฝรั่งก่อน อันนี้โมสมั่นใจว่าทำได้ดี ด็ขึ้นไปอีกชึ้นเพื่อสัมภาษณ์กะเจ้าของ มีสามคนนั่งเรียงกัน สัมภาษณ์ไปห้านาที สรุปมีคนขึ้นมาตามกรรมการบอกว่ามีลูกค้าอยากคุย อ่านะ มีงี้ด้วย ยังไม่ายพอ อีกแปป มีคนมาตามกรรมการอีกคนลงไป เออ พอละโมสม่ายต้องมีตัวตน อะไรวะนั่งสัมภาษณ์เด็กอยุแท้ๆๆอะ แล้วความยุติธรรอยุตรงไหน ได้ข่าวว่าคนที่เหงือนั่งสัมภาษณ์โฒสเค้าก้อม่ายใช่เจ้าของแล้วอะ อะแ้สวม่ายพอนะ คำถามที่เค้าถามคือแบบว่า " น้องคิดว่าน้องจะเอาเพ่ือนไปได้กี่คน ถ้าเราให้ทุนกะน้อง. โอโหห โมสเข้าใจแจ่มแจ้งละ วันหลังนี่ม่ายต้องจัดสอบหรอกนะ ก้อบอกมาเรยก้อได้ว่าแข่งกัน ใครเอาเืพ่อนมามากสุด ได้ไปฟรี เออ ประทับใจจริงๆๆ  เสียเวลามากๆๆทั้งเดินทางทั่งเวลาที่ไม่ได้อ่านหนังสือ อยากบอกว่าเทียบกะโครงการ highshool ตอนที่โฒสไปไม่ได้ อันนั้นเค้าให้ทุนเพะาเค้าอยากให้ เค้าม่ายสนใจว่าจะเป็นคนจนคนรวยจะเอาเพื่อนมากี่คน ถ้าเหมาะสมเค้าก้อให้ ขอโปรโมต www.overseasedu.com นี่ละบ่นจบละ โมสคิดแบบเออ ถ้าแบบเสียเงินไปโมสสู้ไปของโครงการนี้ดีกว่าที่พี่เค้าดูแลดีมากกกก สรุปคือโฒสปฏิเสธทุนของโครงการนั้นไปแล้วละ